Konkordato süreci, sadece mahkemeye başvuru yapmakla bitmez. Bu sürecin "kalbi" olarak kabul edilen İyileştirme Projesi, mahkemenin ve alacaklıların ikna edilmesinde en kritik dökümandır. Ancak uygulamada, teknik hatalar nedeniyle birçok proje reddedilmektedir.
1. Gerçekçi Olmayan Gelir Projeksiyonları
En sık yapılan hata, şirketin geçmiş performansından kopuk, aşırı iyimser satış ve gelir tahminleri yapmaktır. Mahkemece atanan komiser heyeti ve bilirkişiler, sektör ortalamalarını ve piyasa koşullarını baz alarak bu projeksiyonları denetler. Piyasa gerçekleriyle örtüşmeyen rakamlar, projenin inandırıcılığını tamamen ortadan kaldırır.
2. Borç Kaynaklarının Belirsizliği
Borçların nasıl ödeneceği net bir şekilde ortaya konulmalıdır. Sadece "faaliyet karlarımızla ödeyeceğiz" demek genellikle yeterli değildir. Kaynakların; sermaye artırımı mı, varlık satışı mı yoksa yeni bir yatırımcı girişi mi olduğu somut deliller ve taahhütlerle projeye işlenmelidir.
3. Operasyonel Tasarruf Tedbirlerinin Eksikliği
İyileştirme projesi sadece borçları vadelendirmek değildir. Şirketin neden bu duruma düştüğü ve bir daha düşmemek için hangi giderleri kestiği (operasyonel iyileştirmeler) net olmalıdır. Gereksiz masrafların budanmadığı bir proje, mahkeme gözünde "yaşama kabiliyeti düşük" olarak görülür.
4. Alacaklı Gruplarının Ayrımında Hatalar
Rehinli alacaklılar, kamu alacakları ve adi alacaklıların kanuni sıralaması ve hakları projede yanlış kurgulanırsa, alacaklılar kurulunda projenin tasdiki imkansız hale gelir. Özellikle imtiyazlı alacaklıların haklarının gözetilmemesi, yasal bir engel teşkil eder.
5. Nakit Akış Tablosu ile Proje Arasındaki Uyumsuzluk
Mali tablolar ile metin kısımları birbirini tutmalıdır. Bir sayfada belirtilen ödeme miktarı, nakit akış tablosundaki kullanılabilir bakiye ile örtüşmüyorsa, bu durum projenin profesyonellikten uzak hazırlandığının en büyük kanıtıdır.